W tej niezwykle bogatej kompozycji, nawiązującej bezpośrednio do renesansowych portretów dworskich, świadomie odchodzę od dotychczasowej, gorzkiej ironii. Zamiast tego stawiam na głęboki, afirmatywny manifest ludzkiej siły oraz wewnętrznej moralności. Postać Strzelca przybiera tu formę hybrydy dumnego, czarnego jelenia odzianego w kunsztowny, aksamitny, szkarłatno-błękitny strój. W mojej interpretacji to stworzenie uosabia bezkompromisową elegancję, kulturę oraz niezłomną etykę. Chciałem przypomnieć, że prawdziwy sukces wymaga zachowania najwyższych standardów – to właśnie godność staje się tutaj nadrzędnym orężem.

Strzelec napina surowy, drewniany łuk, jednak zamiast niszczycielskich strzał jego jedyną bronią są pędy białej lilii. To potężna, wyjątkowo czysta alegoria dobrej intencji – namacalny dowód na to, że walka o własną przyszłość i marzenia wcale nie musi nieść za sobą destrukcji innych ludzi. Ponad głową postaci unosi się majestatyczne, potężne, białe poroże, które wplątało się w delikatną girlandę z kwitnących pąków. W tradycji malarstwa symbolicznego ten motyw oznacza ostateczne, duchowe zwycięstwo dobra nad chaosem codzienności.

Zwieńczeniem tego pozytywnego przekazu jest dolna partia dzieła. Z pękniętych, organicznych skorup wyrastają idealnie gładkie jaja – renesansowy symbol kreacji, narodzin nowego, lepszego życia oraz materializacji odważnych planów.

Dzieło działa jak talizman wytrwałości i szlachetności, dedykowany tym, którzy potrafią sięgać gwiazd bez utraty własnego człowieczeństwa.