Krakowskie legendy bywają świetnym pretekstem do pożartowania z poważnych, współczesnych tematów. W tym przypadku postanowiłem odważnie, z dużym przymrużeniem oka zinterpretować postać Smoka Wawelskiego. Zamiast groźnego potwora ziejącego ogniem, na obrazie zobaczycie karykaturalną, wręcz komiczną bestię, którą bezwstydnie ubrałem w dostojne, kardynalskie szaty. W purpurowym kapeluszu i z wielkim, złotym krzyżem na piersi smok przestaje być straszny – staje się za to genialną, pełną sarkazmu metaforą instytucjonalnego nadęcia i oficjalnych pozorów.

Cała intryga tego wizualnego żartu kryje się w pękniętym, monstrualnym brzuchu naszego smoka-kardynała. Wszyscy pamiętamy z dzieciństwa, że potwór pękł po zjedzeniu wypchanego siarką baranka. Na obrazie podszedłem do tematu dosłownie i z lekkim absurdem: z rozrywanego brzuszyska potwora wylewa się płomienny, surrealistyczny potok małych, świecących Baranków Bożych. To czysta satyra na wieki systemowego zbierania danin i grzechów ukrywanych za pancernymi łuskami autorytetu. System po prostu nie utrzymał ciężaru skumulowanej prawdy, co doprowadziło do tej widowiskowej, barankowej katastrofy.

Mimo że tło opowieści dotyka kwestii nadużyć władzy, cała scena ma w sobie ogromną lekkość i niesie ze sobą całkiem pozytywne przesłanie. Ta eksplozja to przecież nic innego jak bolesny, ale bardzo potrzebny, oczyszczający reset:

Praca powstała z myślą o koneserach, którzy uwielbiają, gdy sztuka wysoka miesza się z drapieżną karykaturą, a poważna debata społeczna zostaje rozbrojona za pomocą błyskotliwej ironii.