Wizerunek Ryb stał się dla mnie pretekstem do stworzenia cichej, nastrojowej opowieści o ludzkich dążeniach. W centrum pionowej kompozycji, na tle surowego, rozległego pejzażu, umieściłem konstrukcję przypominającą mechaniczną klepsydrę, w której zawieszone zostały dwa stworzenia. Górna, wciąż żywa ryba dumnie nosi na głowie bogato zdobioną, złotą koronę. Spogląda na świat przez szklaną sferę, przez którą sączy się nierealne, delikatne światło. To celowa, bardzo plastyczna metafora życia w odcięciu od rzeczywistości – intymna ilustracja ludzkiej skłonności do budowania wokół siebie bańki pozornego bezpieczeństwa i złudzenia własnej nienaruszalności.

Prawdziwe drugie dno tej opowieści ukryłem w mechanizmie odmierzania czasu. Przez przewężenie klepsydry, zamiast zwykłego piasku, bezwładnie przesypuje się czarny, luksusowy kawior – odwieczny symbol dobrobytu, prestiżu i ziemskiego blichtru. U podstawy machiny tworzy on ciemny, organiczny osad, z którego wyrasta dolna ryba, zredukowana już wyłącznie do drapieżnego, nagiego szkieletu. To ujęte z głęboką melancholią memento mori przypomina o tym, że czas bezlitośnie weryfikuje każdą doczesną wartość. Śmierć w tej scenie nie ma jednak przerażać; działa raczej jak wielka, naturalna siła, która ostatecznie demokratyzuje i zrównuje każdego, niezależnie od nagromadzonych dóbr.

Całą tę misterną strukturę przebijają surowe, metalowe haki, harpuny oraz kolce ostów, nadając kompozycji subtelne napięcie psychologiczne. Te precyzyjnie namalowane detale opowiadają o ukrytej, cichej cenie, jaką płaci się za wysoki status:

Obraz powstał z myślą o koneserach, którzy szukają w sztuce malarstwa o wysokiej kulturze warsztatowej, czystej kompozycji i wielowarstwowej anegdocie, która zamiast głośno krzyczeć, przemawia do widza szeptem.