Powszechnie znana opowieść o bratobójstwie z zazdrości o architektoniczną sławę i wyższą wieżę świątyni stała się dla mnie idealnym punktem wyjścia. Chciałem obedrzeć ten mit z historycznego romantyzmu i pokazać ukrytą pod nim, niezwykle aktualną brutalność. To obraz poświęcony choremu wyścigowi szczurów, korporacyjnej bezwzględności oraz strukturom, które potrafią bez mrugnięcia okiem zniszczyć drugiego człowieka w imię monopolu na sukces.

W centralnej części płótna stoją dwie potężne postacie w tradycyjnych strojach rzemieślniczych, otaczające miniaturowy model krakowskiego kościoła. Jeden z budowniczych nie ma głowy, jednak jego ciało wciąż mechanicznie, bezwiednie zaciska dłoń na murarskiej kielni. To dosadny portret współczesnej jednostki, którą zredukowano do roli ślepego wykonawcy odgórnych zadań. Tuż obok stoi triumfujący brat, który z przerażającym, chłodnym spokojem trzyma odciętą głowę krewnego na murarskiej tacy – to bezpośrednie uderzenie w toksyczną konkurencję, gdzie cudzy upadek staje się trofeum.

U podstawy budowli umieściłem naczynie z otwartym, demonicznym okiem. Ten detal symbolizuje permanentną, zawiistną obserwację, małomiasteczkową zazdrość oraz niewidzialne układy, które kontrolują gospodarcze i codzienne życie przestrzeni publicznej. Ponad całym tym dramatem dominują Słońce i Księżyc, obdarzone lodowatymi, całkowicie obojętnymi obliczami.

Mroczny, nastrojowy klimat pracy zmusza do zatrzymania się i zadania sobie pytania o granice własnych dążeń. Obraz powstał z myślą o koneserach, którzy cenią sobie malarstwo z mocnym, symbolicznym drugim dnem.