Mroczny surrealizm i narzędzia w rękach systemu
Powszechnie znana opowieść o bratobójstwie z zazdrości o architektoniczną sławę i wyższą wieżę świątyni stała się dla mnie idealnym punktem wyjścia. Chciałem obedrzeć ten mit z historycznego romantyzmu i pokazać ukrytą pod nim, niezwykle aktualną brutalność. To obraz poświęcony choremu wyścigowi szczurów, korporacyjnej bezwzględności oraz strukturom, które potrafią bez mrugnięcia okiem zniszczyć drugiego człowieka w imię monopolu na sukces.

W centralnej części płótna stoją dwie potężne postacie w tradycyjnych strojach rzemieślniczych, otaczające miniaturowy model krakowskiego kościoła. Jeden z budowniczych nie ma głowy, jednak jego ciało wciąż mechanicznie, bezwiednie zaciska dłoń na murarskiej kielni. To dosadny portret współczesnej jednostki, którą zredukowano do roli ślepego wykonawcy odgórnych zadań. Tuż obok stoi triumfujący brat, który z przerażającym, chłodnym spokojem trzyma odciętą głowę krewnego na murarskiej tacy – to bezpośrednie uderzenie w toksyczną konkurencję, gdzie cudzy upadek staje się trofeum. 

Pod egidą obojętności i cieni przeszłości
U podstawy budowli umieściłem naczynie z otwartym, demonicznym okiem. Ten detal symbolizuje permanentną, zawistną obserwację, małomiasteczkową zazdrość oraz niewidzialne układy, które kontrolują gospodarcze i codzienne życie przestrzeni publicznej. Ponad całym tym dramatem dominują Słońce i Księżyc, obdarzone lodowatymi, całkowicie obojętnymi obliczami. 

Widniejąca na dole, wkomponowana w drewniane ramy sceny data 1475 przypomina, że ten kryzys moralności trwa od wieków. Choć zabytkowa architektura zachwyca nas swoim pięknem, u jej fundamentów niezmiennie kryje się drapieżna natura ludzkich dążeń. Mroczny, nastrojowy klimat pracy zmusza do zatrzymania się i zadania sobie pytania o granice własnych ambicji. 

W warstwie formalnej i wizualnej dzieło to jest głębokim hołdem dla estetyki późnego gotyku oraz wczesnorenesansowego malarstwa tablicowego. Konstrukcja całej sceny czerpie bezpośrednio z układu dawnych ołtarzy cechowych i retabulów z przełomu XV i XVI wieku, co manifestuje się w surowym, hieratycznym i monumentalnym układzie postaci. Przestrzeń płótna została zamknięta w architektoniczne ramy – malowane, rzeźbione kolumny oraz gotyckie nisze po bokach tworzą rygorystyczne podziały kwaterowe, typowe dla dawnych mistrzów cechowych. Paleta barw opiera się na głębokich, przyciemnionych tłach, z których wyłaniają się ugrowe, terakotowe i szkarłatne tony szat rzemieślników. Na samym dole, pod sceną, umieściłem szereg ludzkich twarzy uwięzionych w niszach, co wraz z datą 1475 bezpośrednio nawiązuje do wizualnego języka północnego renesansu, gdzie tłum staje się bezimiennym, zunifikowanym świadkiem moralnego upadku. Ta misterna, gęsta i rygorystyczna struktura sprawia, że praca urzeka surowym, dopracowanym rzemieślniczym sznytem dawnego cechu.

Sposób zakomponowania sceny przypomina kartę ze starodawnej kroniki miejskiej. Ponad postaciami unosi się potężny transparent z gotyckim napisem „Cracovia”, spięty centralnym, ozdobnym elementem flory. Architektoniczny rygor budują flankujące obraz, rzeźbione kolumny i gotyckie nisze – po lewej stronie uwieczniłem ukrytą w łuku miniaturową postać z kulą, po prawej zaś ptaka spoczywającego na kielichu. Na samym dole, pod sceną, umieściłem szereg ludzkich twarzy uwięzionych w niszach, co bezpośrednio nawiązuje do wizualnego języka Hieronima Boscha, gdzie tłum staje się bezimiennym świadkiem moralnego upadku. Ta misterna, gęsta struktura sprawia, że praca urzeka surowym, dopracowanym rzemieślniczym sznytem.

Kolekcję wydruków artystycznych stworzyłem dla osób, które szukają w malarstwie rzemieślniczej prawdy oraz chcą nadać swoim przestrzeniom wyrazisty charakter.

Wprowadź do swojego domu opowieść z mojej pracowni. Obiekt wysyłam w bezpiecznym, wzmocnionym opakowaniu gwarantującym nienaruszony stan przesyłki.