Mroczny surrealizm i wielka maskarada
Zapomnijmy o strasznej bestii z bajek. W tej kompozycji krakowska legenda stała się pretekstem do zdefiniowania uniwersalnych prawd o mechanizmach władzy i instytucjonalnym nadęciu. Tutaj smok zyskał postać karykatury zamożnego dygnitarza w dostojnym stroju kardynalskim. Praca w lekki, parodystyczny sposób bawi się analogią historyczną: dawny smok rezydował obok króla na Wawelu i żądał od ludu ofiar, by zachować spokój – zupełnie jak współczesna hierarchia duchowna ukryta za fasadą oficjalnych pozorów.

Cały klucz do tej opowieści ukryłem w pękniętym, monstrualnym brzuchu naszego smoka-kardynała. Rozrywany potok płomieni, z którego wylatują świecące Baranki Boże, to bezpośrednie, ironiczne nawiązanie do głośnych procesów, ogłaszanego oczyszczenia struktur i medialnego przyjmowania win. To bezkompromisowa satyra na mechanizmy ukrywania grzechów pod płaszczem instytucjonalnej nietykalności. System po prostu nie utrzymał ciężaru skumulowanej prawdy, co doprowadziło do tej widowiskowej katastrofy. Moment, w którym prawda wreszcie wychodzi na jaw, rozsadza nadętą strukturę od środka, przynosząc bolesny, ale bardzo potrzebny, katarktyczny reset.

Tradycja malarstwa tablicowego i ołtarzowy ład
W warstwie formalnej i wizualnej dzieło to jest bezpośrednim hołdem dla estetyki późnego gotyku oraz wczesnorenesansowego malarstwa tablicowego, łącząc rygor dawnych retabulów ołtarzowych z boschowską, niderlandzką groteską. Kompozycja ma charakter wybitnie hieratyczny i pionowy, oparty na osi potężnego cielska jaszczura stojącego na szczycie spękanej skały wawelskiej.

Po lewej stronie przestrzeń zamyka strzelista, płaska gotycka nisza ołtarzowa, w której umieściłem postać świętego w czerwonej szacie, u podstawy której widnieje polskie godło. W prawym górnym rogu kompozycję domyka okrągły, heraldyczny medalion przedstawiający krakowskie mury obronne z trzema basztami i otwartą bramą, podtrzymywany przez ozdobne chwosty i wstęgi.

Paleta barw bazuje na głębokim, czarnym tle, z którego za pomocą surowego światłocienia wyprowadziłem oliwkowe łuski smoka oraz jaskrawe, złocisto-czerwone języki ognia niosące baranki ze świetlistymi nimbami nad głowami. Ponad całością unosi się tradycyjna banderola z gotyckim napisem „Cracovia”, umieszczona pomiędzy słońcem o ludzkiej twarzy a kometą – motywami żywcem zaczerpniętymi z XV-wiecznych rycin astrologicznych. Ta gęsta i rygorystyczna struktura nadaje wydrukowi autentyczny, rzemieślniczy charakter dawnego cechu.

Kolekcję wydruków artystycznych stworzyłem dla osób, które szukają w malarstwie rzemieślniczej prawdy oraz chcą nadać swoim przestrzeniom wyrazisty charakter.

Wprowadź do swojego domu opowieść z mojej pracowni. Obiekt wysyłam w bezpiecznym, wzmocnionym opakowaniu gwarantującym nienaruszony stan przesyłki.