W tej kompozycji posługuję się figurą czarnego kozła, tworząc wielowarstwową alegorię archetypowego kozła ofiarnego. Ta praca wykracza jednak poza ramy zwykłej diagnozy społecznej. Stanowi ona mój ukryty, psychologiczny autoportret – jako zodiakalny Koziorożec przelałem tutaj na podłoże własne egzystencjalne rozterki, lęki oraz artystyczną samotność.

Z potężnych, skręconych rogów zwierzęcia wyrastają bujne gałęzie rodzące dojrzałe, mięsiste figi. To bezpośrednie nawiązanie do mitologicznego rogu obfitości, który symbolizuje dobra doczesne, sukces oraz materialne spełnienie. Prawda ukryta w tym obrazie ma jednak gorzki posmak i stawia bolesną diagnozę: zewnętrzne atrybuty dobrobytu nie stanowią żadnej tarczy przed egzystencjalnym bólem. Ciało kozła, otoczone delikatnym, ironicznym wiankiem białych kwiatów, zostaje bezwzględnie przebite strzałami, które zdają się nadlatywać z każdej możliwej strony.

U stóp zwierzęcia rozsypane są puste łupiny orzechów z wetkniętymi w nie ptasimi piórami. Te surrealistyczne obiekty to symbole ulotnych marzeń o ucieczce i lekkości, które ostatecznie upadły na twardą ziemię.

Dzieło staje się uniwersalnym, a zarazem boleśnie jednostkowym studium wrażliwości. Pokazuje kondycję człowieka, który mimo wewnętrznego bogactwa i talentu pozostaje bezbronny wobec ciosów z zewnątrz, skazany na dumne, milczące trwanie pośród własnego cierpienia.