W tej kompozycji zdecydowałem się poddać dekonstrukcji jeden z najbardziej jednoznacznych symboli władzy, dumy i królewskości w historii sztuki. Lew w mojej interpretacji staje się przenikliwym studium narcyzmu oraz przewagi powierzchownego blichtru nad autentyczną głębią. Zwierzę zachwyca nienaganną, niemal filmową anatomią i złotym blaskiem – jego grzywa zdaje się być precyzyjnie wystylizowana, a skórę pokrywają misterne, geometryczne zdobienia przypominające modne tatuaże. To król wykreowany na potrzeby współczesnej bajki, nastawiony na nieustanny pokaz i podziw.

Klucz do tej opowieści ukryłem w zaskakującym nakryciu głowy zwierzęcia. Tradycyjna, pełna dramaturgii sakralna korona cierniowa została w procesie ewolucji sprowadzona do formy zwykłego, wiklinowego koszyka. To dosadna metafora konsumpcjonizmu – w dzisiejszym świecie najważniejsze idee, symbole, a nawet cierpienie zostają spłycone i przekształcone w zwykły produkt, w „koszyk zakupowy”. Wyrastająca z niego sprężyna, zwieńczona błękitnym wiankiem, unosi się ku niebu niczym antena łapiąca sygnał, personifikując cyfrowy kult wizerunku i social mediów.

W tle, pośród zamglonego i pustego pejzażu, majaczy bezkształtna, kamienna struktura – monolit przypominający dawny grobowiec lub menhir. Ten surowy element niesie ze sobą ważne ostrzeżenie:

Obraz intryguje swoim technicznym dopracowaniem i głębokim, socjologicznym drugim dnem. To propozycja dla koneserów ceniących sztukę odważną, ironiczną i celnie punktującą słabości współczesnego społeczeństwa.