W centrum tej kompozycji dominuje monumentalna sylwetka skorpiona o głębokim, niemal metalicznym pancerzu. W moim ujęciu stworzenie to staje się absolutną, pierwotną personifikacją destrukcji, która w bezwzględny sposób rozciąga swoje panowanie nad współczesną rzeczywistością. Jego uniesiony, niepokojący ogon paradoksalnie oplotłem delikatnym kwieciem – to nawiązanie do renesansowej maski i kamuflażu, który ma za zadanie uśpić czujność ofiary. W swoich szczypcach bestia dzierży dojrzałe, krwiste owoce, bezwstydnie kusząc doczesnym bogactwem oraz obietnicą sytości.

W dolnej partii dzieła, tuż pod krawędzią warstwy ziemi i trawy, dokonuję bezwzględnej wiwisekcji ludzkiej obłudy. Ukryte w mroku ludzkie czaszki oraz majaczące potworne miniatury stanowią potężną metaforę „zamiatania pod dywan” – wypierania ze zbiorowej świadomości niewygodnych prawd, przemilczanych win i niszczycielskich popędów, na których ufundowany jest nowoczesny świat. Towarzyszące im demony nie są tu istotami nadprzyrodzonymi. To trawiące ludzki umysł halucynacje, będące bezpośrednim produktem neurotycznego lęku i rozpadu wewnętrznych wartości.

Dopełnieniem tej sarkastycznej diagnozy społecznej są porozrzucane na pierwszym planie medykamenty i kapsułki. W świecie, w którym zło przybrało charakter systemowy, syntetyczne antidotum jawi się jako fałszywa obietnica ulgi.

Praca przyciąga wzrok surowym, dopracowanym rzemiosłem i odważną narracją. Powstała dla osób, które cenią malarstwo zaangażowane, nastrojowe i prowokujące do głębokich przemyśleń.