W tej jednej z najbardziej dramatycznych kompozycji w całym cyklu zodiakalnym decyduję się na bolesną dekonstrukcję archetypu Wagi jako symbolu idealnej harmonii i spokoju. W mojej interpretacji dążenie do absolutnej sprawiedliwości oraz wieczne ocenianie tego, co dobre i złe, stają się destrukcyjną, wycieńczającą siłą. Centralna, kobieca postać w głębokiej, surowej błękitnej szacie została fizycznie rozcięta na pół pionową osią. To bezpośredni, niezwykle plastyczny obraz wewnętrznego załamania i trudu, jaki niesie ze sobą rozstrzyganie kluczowych dylematów.

Sama waga, uosabiana tutaj przez surowy, drewniany konar, dźwiga skrajne i niebezpieczne ciężary: idealną, świetlistą kiść białych winogron oraz mroczną, organiczną narośl oblepioną drapieżnymi skorpionami. Ponad tą konstrukcją unosi się spleciony wieniec z czerwonych maków. W tradycji malarstwa symbolicznego maki oznaczają stan odurzenia i snu. W tej scenie przybiera on formę psychodelicznego koszmaru sennego – paraliżu, w którym pogrąża się człowiek przygnieciony ciężarem ostatecznej decyzji.

Sarkastycznym i głęboko trafnym komentarzem psychologicznym staje się dolna partia dzieła. Rozrzucone wokół postaci ciężkie, klasyczne klucze to uniwersalne symbole gotowych rozwiązań, wyjścia z kryzysu i upragnionych odpowiedzi:

Mocny, dopracowany warsztatowo obraz stworzony dla osób, które szukają w sztuce niepokojących metafor, szczerości i głębokiego psychologicznego drugiego dna.