Niektóre baśnie z dzieciństwa noszą w sobie zaskakująco dorosłe lęki. Malując tę kompozycję, chciałem uciec od ugrzecznionej, popkulturowej wersji Czerwonego Kapturka i dotknąć czegoś znacznie bardziej intymnego. To obraz o niepokoju, izolacji i o tym, jak podświadomie reagujemy na niewidoczne zagrożenia we współczesnym świecie.

Główna postać – młoda, delikatna dziewczynka – została dosłownie uwięziona przez otoczenie. Jej intensywnie czerwona szata płynnie przechodzi w rozwartą paszczę wilka. Ciekawym detalem są jej oczy: zasłoniłem je skórzanym pasem z ciężką, metalową klamrą. To symbol całkowitego odcięcia od rzeczywistości. Dziewczynka nie widzi niebezpieczeństwa, ale instynktownie je wyczuwa, kurczowo zaciskając dłonie na samotnej świecy. Jej nikły płomień próbuje rozproszyć mrok kamiennej celi, a jaskrawy, błękitny akcent w samym centrum staje się symbolem czystości wystawionej na ciężką próbę.

U stóp postaci ukryłem rekwizyty, które budują nastrojowy klimat tej opowieści. Spoczywa tam pobielona czasem czaszka oraz sowa uwiązana na ciężkim kluczu. Wielkie, nieruchome oczy ptaka patrzą prosto na nas, niosąc nieme ostrzeżenie. Granica między poczuciem bezpieczeństwa a zagrożeniem bywa w naszym życiu niezwykle cienka – i o tym właśnie opowiada ten obraz.