Kompozycja „Wielkanocny Wędrowiec” to oryginalne dzieło malarskie, które w przewrotny sposób redefiniuje pojęcie tradycji. W warstwie formalnej projekt stanowi świadomy pastisz i swobodne nawiązanie do niderlandzkiego renesansu tablicowego, a w szczególności do spuścizny Hieronima Boscha. Zgaszona, ziemista paleta barw, wykorzystanie perspektywy powietrznej oraz kostiumologia z przełomu XV i XVI wieku nadają pracy szlachetną głębię historyczną. Całość balansuje na granicy neoprymitywizmu i realizmu magicznego, gdzie schematyczna, bajkowa przyroda zderza się z oniryczną atmosferą snu.

Głównym motywem obrazu jest postać zajączka (przypominającego baranka z cukru), odziana w kunsztowną, pudrowo-różową sukienkę. W łapkach trzyma nienaturalnie duże, błyszczące czekoladowe jajo. Ta antropomorficzna konstrukcja to sarkastyczny komentarz do współczesnego konsumpcjonizmu. Zwierzę nie jest tu żywą istotą, lecz maską i symbolem powierzchownej estetyki. Słodki, pastelowy strój staje się „fasadą”, która w świecie późnego kapitalizmu skutecznie ukrywa brak autentyczności na rzecz nowej garderoby i wizualnego przepychu.

Dopełnieniem tej socjologicznej diagnozy są rekwizyty oraz tło kompozycji, które obnażają transformację głębokich wartości w zwykłe, rynkowe dekoracje:

Woda, zamiast nieść renesansowe oczyszczenie, staje się jedynie ładnym elementem tła. Praca rzuca wyzwanie współczesnemu odbiorcy, stawiając gorzkie pytanie o to, co ostatecznie pozostało z dawnych wartości pod grubą warstwą lukru i komercji.