W zbiorowej wyobraźni słowiańskiej mitologia odgrywała niezwykle istotną rolę, odzwierciedlając zarówno wierzenia, jak i obawy dawnych społeczności. Wśród postaci pojawiają się istoty związane z naturą, które pełniły funkcję zarówno opiekunów, jak i strażników tajemniczych miejsc. Jedną z nich jest brzeginia lub brzeginka – demoniczna figura, której obecność w słowiańskiej tradycji sięga czasów przedchrześcijańskich. Pierwotne wyobrażenia o brzeginiach Według zapisów i przekazów ustnych, brzeginia była kobietopodobną istotą zamieszkującą brzegi zbiorników wodnych, góry oraz podziemne zakamarki. Jej zadaniem było strzeżenie ukrytych pod ziemią skarbów, które często stanowiły łup dla dawnych poszukiwaczy i pasterzy. Odgrywała rolę strażniczki, która mogła zarówno ochronić, jak i ukarać tych, którzy zbliżali sięCzytaj więcej

Wśród bogatego zbioru mitów i wierzeń Słowian, postać biesa odgrywała istotną rolę jako uosobienie leśnego demona, silnie związana z wrogością wobec ludzi. Jego obecność odnotowana jest w licznych przekazach ludowych, a nazwa „bies” wywodzi się z prasłowiańskiego słowa bĕsъ, które z kolei pochodzi od praindoeuropejskiego *bhoidh-, oznaczającego coś powodującego strach i przerażenie. Charakterystyka biesa w wierzeniach słowiańskich Biesy miały szeroki zakres oddziaływania. Uważano, że potrafią wnikać w poszczególne osoby, kierując ich działaniami i wywołując stany zbiesienia – od których pochodzi nazwa „zbiesiony”. To demon leśny, często zamieszkujący lasy, bagna i głębiny wodne, dla których był miejscem naturalnego bytowania. W wierzeniach ludowych przypisywano mu zdolność pilnowaniaCzytaj więcej